List Solmyr`a pt. "Sen"

Po raz pierwszy od ośmiuset lat miałem sen i boję się, że może stać się on rzeczywistością...

W czarnej wieży, dryfującej na krawędzi, czasu żyje Prządka Losu. Jest nieodgadniona. Ma oczy starca i zadowolony uśmiech niewinnego dziecka. Jest sama. Żaden człowiek, elf, demon czy bóg nie mógłby ujść cało tam, gdzie jest kres wszystkiego.

Prządka wstaje od stołu, przy którym zwykle jada i gdzie jest tylko jedno krzesło, po czym wchodzi na schody prowadzące na szczyt wieży. Stawia bose stopy na zimnym kamieniu i drżę na myśl, że to jedyny dotyk, jakiego zaznało jej ciało.

Jest oszałamiająco piękna. Tak uważam, choć nie wiem nawet jak jest ubrana, gdyż migocze mi jedynie przed oczami.

Wreszcie osiąga swój cel - zwyczajny pokój, w którym jedynym sprzętem jest duże, szklane krosno oraz prosty taboret. Z powagą spogląda na krosno. Waha się. Lecz Prządka wie, że nie może czekać w nieskończoność i wreszcie siada.

Starannie wybiera kulkę czarnej przędzy z torby leżącej u jej stóp i marszczy brwi. Nawleka ją na krosno i sięga po następną. Ta z kolei jest fioletowa i na jej widok Prządka wydaje się jeszcze bardziej strapiona. Gdy nawleka przędzę na krosno w jej oku pojawia się łza.

Nagle gwałtownie zaczyna swą pracę, jej ręce ciągną nici, skręcają je i wirują, gdy tka gobelin. Bardzo chcę zobaczyć wzór, który go zdobi, lecz wizja zamazuje się, gdy tylko tego próbuję. W zamian obserwuję jej twarz i widzę, jak przybywa na niej łez.

Prządka Losu nie chce tkać swego wzoru, lecz kontynuuje pracę. Jest to jej przeznaczenie - jej zadanie...

I tak to się kończy.

Nie jestem dżinnem zdolnym przewidywać przyszłość, lecz tym razem trudno uwierzyć, że to był tylko sen. Módl się proszę, abym się mylił!

Solymr ibn Wali Barad

Opracowała: Laxx